Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2008

Γίνομαι κυβιστής ζωγράφος

Η φαντασία της γεωμετρίας (Πασχάλης, Οδυσσέας. Νίκος Ν.)


Πολύχρωμη Γεωμετρία (Γιάννης- Νικόλας)

Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2008

Πολυτεχνείο: τότε, τώρα, πάντα


Στοίχιση  στο  κέντρο

Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2008

Let' s party now!!!


Σήμερα ολοκληρώθηκε η έπληξη που επιφυλλάσσαμε τόσο καιρό για την κ. Τζούλια, χωρίς αυτή να μάθει τίποτε. Από το Σεπτέβρη είχαμε αποφασίσει να φέρουμε τούρτα και να της κάνουμε surprise party για τα γενέθλιά της (1 Νοεμβρίου). Το πρωί ο Νίκος ανέλαβε να καθυστερήσει την κυρία με διάφορα, μέχρι εμείς να ετοιμάσουμε την τάξη. Βάλαμε στον πίνακα ένα μεγάλο πανό "Χρόνια Πολλά κ. Τζούλια", βάλαμε κεράκι στην τούρτα και μολις μπήκε στην τάξη η κυρία μας είδε όλους γύρω να της τραγουδάμε happy Birthday τρελάθηκε από τη χαρά της. Συκινήθηκε πάρα πολύ και μας είπε πως αυτό θα το θυμάται για πάντα... Μεγάλη επιτυχία είχε και η κάρτα! Ήταν μια μουσική κάρτα που έλεγε..."Φέτος δε γίνεσαι ένα χρόνο μεγαλύτερη, μα ένα χρόνο ομορφότερη"! Κόψαμε την τούρτα (σοκολατίνα με cookies), της ευχηθήκαμε και την τελευταία ώρα κάναμε πάρτυ, ακούγοντας μουσική από το youtube.
Η κυρία μας έδωσε συγχαρητήρια για το ότι καταφέραμε όλοι μαζί να συνεργαστούμε να μαζέψουμε χρήματα και να οργανώσουμε τόσο καλά αυτό το πάρτυ...Είμαστε πολύ ευτυχισμένοι που πέτυχαν τα σχέδιά μας και κάναμε την κυρία μας ευτυχισμένη....

Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2008

Σπίτια γεμάτα ποιήματα

Σπίτι με Kήπον

Ήθελα να ’χω ένα σπίτι εξοχικό
μ’ έναν πολύ μεγάλο κήπο— όχι τόσο
για τα λουλούδια, για τα δένδρα, και τες πρασινάδες
(βέβαια να βρίσκονται κι αυτά· είν’ ευμορφότατα)
αλλά για να ’χω ζώα. A να ’χω ζώα!
Τουλάχιστον επτά γάτες— οι δυο κατάμαυρες,
και δυο σαν χιόνι κάτασπρες, για την αντίθεσι.
Έναν σπουδαίο παπαγάλο, να τον αγρικώ
να λέγει πράγματα μ’ έμφασι και πεποίθησιν.
Aπό σκυλιά, πιστεύω τρία θα μ’ έφθαναν.
Θα ’θελα και δυο άλογα (καλά είναι τ’ αλογάκια).
Κι εξ άπαντος τρία, τέσσαρα απ’ τ’ αξιόλογα,
τα συμπαθητικά εκείνα ζώα, τα γαϊδούρια,
να κάθονται οκνά, να χαίροντ’ οι κεφάλες των.


(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

Κώστας Καβάφης

Ο γυρισμός του ξενητεμένου


Ο ΓΥΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟY


«Παλιέ μου φίλε τι γυρεύεις;

χρόνια ξενιτεμένος ήρθες

με εικόνες που έχεις αναθρέψει

κάτω από ξένους ουρανούς

μακριά απ' τον τόπο το δικό σου».

«Γυρεύω τον παλιό μου κήπο·

τα δέντρα μου έρχουνται ως τη μέση

κι' οι λόφοι μοιάζουν με πεζούλια

κι' όμως σαν είμουνα παιδί

έπαιζα πάνω στο χορτάρι

κατω από τους μεγάλους ίσκιους

κι' έτρεχα πάνω σε πλαγιές

ώρα πολλή λαχανιασμένος».

«Παλιέ μου φίλε ξεκουράσου

σιγά - σιγά θα συνηθίσεις·

θ' ανηφορίσουμε μαζί

στα γνώριμά σου μονοπάτια

θα ξαποστάσουμε μαζί

κάτω απ' το θόλο των πλατάνων

σιγά - σιγά θα 'ρθούν κοντά σου

το περιβόλι κι' οι πλαγιές σου».

«Γυρεύω το παλιό μου σπίτι

με τ' αψηλά τα παραθύρια

σκοτεινιασμένα απ' τον κισσό

γυρεύω την αρχαία κολόνα

που κοίταζε ο θαλασσινός.

Πώς θες να μπώ σ' αυτή τη στάνη;

οι στέγες μου έρχονται ως τους ώμους

κι' όσο μακριά και να κοιτάξω

βλέπω γονατιστούς ανθρώπους

λες κάνουνε την προσευχή τους».

«Παλιέ μου φίλε δε μ' ακούς;

σιγά -σιγά θα συνηθίσεις

το σπίτι σου είναι αυτό που βλέπεις

κι' αυτή την πόρτα θα χτυπήσουν

σε λίγο οι φίλοι κι' οι δικοί σου

γλυκά να σε καλωσορίσουν».

«Γιατί είναι απόμακρη η φωνή σου;

σήκωσε λίγο το κεφάλι

να καταλάβω τι μου λες

όσο μιλάς τ' ανάστημά σου

ολοένα πάει και λιγοστεύει

λες και βυθίζεται στο χώμα».

«Παλιέ μου φίλε συλλογίσου

σιγά σιγά θα συνηθίσεις

η νοσταλγία σου έχει πλάσει

μια χώρα ανύπαρχτη με νόμους

έξω απ' τη γης κι' απ' τους ανθρώπους».

«Πια δεν ακούω τσιμουδιά

βούλιαξε κι' ο στερνός μου φίλος

παράξενο πώς χαμηλώνουν

όλα τριγύρω κάθε τόσο

εδώ διαβαίνουν και θερίζουν

χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα».


Σεφέρης Γιώργος

Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2008

"το ξυπόλυτο τάγμα"



Σήμερα είδαμε το "ξυπόλυτο τάγμα". Παρότι αυτές τις ημέρες όλο μιλάμε για τον πόλεμο του 40 και τη γερμανική κατοχή δεν θα μπορούσαμε να καταλάβουμε πόσο δύσκολες ήταν οι συνθήκες για τα παιδιά της ηλικίας μας. Βέβαια η κ. Βαρελά προχτές μας έδειξε τα δάχτυλα των χεριών της που έγιναν "χοντρά" από αβιταμίνωση, μας μίλησε και για τα παιδιά που γινόταν "σαλταδόροι", αλλά πού να φανταστούμε την κατάσταση...Οι εικόνες της κατοχής που ξετυλίχτηκαν μπροστά μας ήταν συγκινητικές...
Ορφανά παιδιά στην ηλικία μας όταν οι Γερμανοί επιτάξαν το ορφανοτροφείο έκλεβαν από τους μαυραγορίτες και τους γερμανούς τρόφιμα για να φάνε, αλλά και να βοηθήσουν άλλους που είχαν ανάγκη...Να που η κλεψιά εδώ δεν είναι ντροπή...
Η ταινία γυρίστηκε το 1953 στη Θεσσαλονίκη και αναφέρεται σε αληθινή ιστορία. Ο σκηνοθέτης της ταινίας ήταν ο Γκρεγκ Τάλλας και είχε υπέροχη φωτογραφία ασπρόμαυρη του Μιχαήλ Γαζιάδη και θαυμάσια συμφωνική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.
Συγκινηθήκαμε (μερικοί-ές κλάψαμε κιόλας), γελάσαμε με τα καμώματα των μικρών σαλταδόρων, αλλά προπάντων νιώσαμε τυχεροί που δε ζήσαμε μια τέτοια εποχή...
και ίσως και λίγη...ντροπή που αγοράσαμε τόσα ποπκορν και αναψυκτικά και μασουλώντας βλέπαμε τα παιδιά που πεινούσαν...

Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2008

Με το χαμόγελο στα χείλη...



Σήμερα η Έκτη Αταξία συνάντησε τη συγγραφέα παιδικής λογοτεχνίας Αγγελική Βαρελά στο Πολεμικό Μουσείο. Η συγγραφέας μας μίλησε για τα βιώματά της την περίοδο του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940, αλλά και για την περίοδο της γερμανικής κατοχής. Συζητήσαμε αρκετή ώρα μαζί της, τη βομβαρδίσαμε με τις απορίες και τις ερωτήσεις μας γύρω από το αυτοβιογραφικό της βιβλίο "Με το χαμόγελο στα χείλη" με το οποίο προσπαθεί να εξηγήσει πρώτα στα παιδιά της και μετά στα παιδιά όλου του κόσμου, το παράδοξο που έβλεπαν σε μια φωτογραφία της εποχής να πηγαίνουν χαμογελαστοί οι στρατιώτες στο μέτωπο. Τέλος επειδή είμαστε "αγαπησιάρικα παιδιά", ειδικά με τους συγγραφείς, καλέσαμε την κυρία Βαρελά να μας επισκεφτεί στην τάξη μας τον επόμενο μήνα.

Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2008

Μ΄αρέσουν τα τριαντάφυλλα...